Blind boxes en je kind: waarom het steeds nog één doosje wil

Wat is een blind box?

Een blind box is een doosje uit een serie, waarvan je vooraf niet weet welk exemplaar erin zit. Je koopt bijvoorbeeld een Labubu-figuurtje, maar welke kleur of welke variant je krijgt, zie je pas na het openen. Sommige exemplaren zijn zeldzaam, en juist daar hoopt je kind op. Kinderen noemen ook LOL, voetbalkaarten, Lego, Playmobil en doosjes van de Jamin, de Action en de Hema.

Hoeveel kinderen kopen ze?

Wijzer in geldzaken vroeg begin 2026 aan 603 kinderen uit groep 5 tot en met 8 hoe ze met geld omgaan (Juniormonitor 2026). Ruim een derde had weleens een blind box gekocht, vooral Labubu en Pokémon. De meeste deden dat een paar keer per jaar of één keer. Bij het openen voelen ze vooral hoop op iets speciaals (68 procent), spanning (61 procent) en nieuwsgierigheid (56 procent). Een kwart is weleens teleurgesteld. En de helft van de kopers had weleens spijt toen de inhoud tegenviel.

Bij oudere jongeren is het niet anders. Van de jongeren van 16 tot en met 19 jaar kocht 32 procent weleens een blind box, Pokémon voorop (Geldsprookjes, 2026).

Waarom wil je kind er steeds nog één?

Omdat het volgende doosje altijd het doosje kan zijn. Je kind koopt niet alleen een figuurtje, het koopt een kans op dat ene figuurtje dat nog ontbreekt. Wie een serie bijna compleet heeft, wil hem afmaken. En op sociale media worden doosjes uitgepakt waarin juist de zeldzame vondst het hoogtepunt is. Meer dan de helft van de kopers uit groep 5 tot en met 8 kijkt graag naar zulke unboxingvideo's.

Ook vriendjes tellen mee. In 2026 zegt 21 procent van de kinderen dat ze vaak iets willen hebben omdat klasgenoten het ook hebben. In 2011 was dat nog 15 procent.

Is het gokken?

Kinderen zeggen het zelf al. Van de jongens uit groep 5 tot en met 8 die weleens een blind box kochten, vindt 48 procent dat het openen een beetje als gokken voelt. Bij de meisjes is dat 35 procent. Bij de kopers van 16 tot en met 19 jaar zegt 59 procent dat het voor hen als gokken voelt. Je hoeft die vergelijking dus niet zelf te maken. Je kunt hem aan je kind vragen.

Tegelijk koopt ruim twee derde van de jonge kopers nooit meer doosjes dan ze van plan waren. Voor de meeste kinderen blijft het dus bij af en toe een doosje. Dat maakt het een goed oefenmoment, en geen reden om in paniek te raken.

Wat kun je doen?

• Spreek vooraf af hoeveel het er worden. In de winkel, voor het schap, is het te laat. Thuis kan het wel: hoeveel doosjes deze maand, en van wiens geld.
• Kijk eerst wat je al hebt. Leg de verzameling op tafel voordat er een nieuw doosje bij komt. Vaak blijkt er al een dubbele tussen te zitten.
• Reken uit wat dat ene figuurtje kostte. Waren er vier doosjes nodig voor die ene, dan kostte die ene vier doosjes. Laat je kind die som zelf maken.
• Ruil in plaats van kopen. Dubbele exemplaren ruilen met vriendjes levert vaak meer op dan nog een doosje, en het kost niets.
• Vraag na het openen wat je kind hoopte. Zonder “zie je nou wel”. De helft van de kopers kent de spijt al, en een preek maakt die niet kleiner.

Wat past bij welke leeftijd?

Van 4 tot 7 jaar kopen kinderen zelden zelf een doosje. Komt er een verrassingsei bij de kassa, dan kun je hardop zeggen wat er gebeurt: “Je weet nog niet wat erin zit. Wil je het toch?”

Van 8 tot 11 jaar is de leeftijd van de Juniormonitor. Laat je kind zelf betalen van zakgeld of verjaardagsgeld, en houd samen bij hoeveel doosjes het waren. Op papier ziet een serie er ineens anders uit.

Van 12 tot 16 jaar kun je het omrekenen naar tijd. Hoeveel uur oppassen of vakken vullen kost een doosje? Dat werkt bij elk zakgeld en elk loon, ook als dat bij jullie klein is.

Oefenen met spelmuntjes

In Penny Family zoekt je kind van 4 tot 7 jaar in Penny's poster de reclame op een speelgoeddoos, en kijkt het daarna wat er echt in de doos zit. Tieners sparen in Mila's Doelrace voor hun eigen doel, terwijl vrienden ze steeds iets anders aanpraten. Bij elke missie krijg jij een vraag om samen over te praten.